Amfoteryczność wodorotlenku glinu
Najpierw do soli glinu wprowadzono NaOH. Wytrącił się wodorotlenek glinu. Do pierwszej probówki nadal dodawano NaOH, do drugiej dodano HCl. W obu przypadkach osad roztworzył się.
Al3+ + 3OH– → Al(OH)3
Al(OH)3 + OH– → [Al(OH)4]–
Al(OH)3 + 3H+ → 3H2O + Al3+
Równoczesne zachodzenie tych reakcji wodorotlenku glinu potwierdza charakter amfoteryczny tego związku. Powstały kompleks z czterema grupami OH nazywamy tetrahydroksoglinianem sodu, może też dojść do całkowitego wysycenia i przyłączenia 6 grup OH – wówczas powstaje heksahydroksoglinian sodu. Więcej na ten temat znajdziesz w skrypcie.
Roztwarzanie glinu metalicznego w roztworach NaOH i HCl
Glin metaliczny roztwarza się w stężonym roztworze mocnego wodorotlenku (np.NaOH), co pokazano w probówce po lewej stronie. W reakcji wydziela się wodór:
2Al + 2NaOH + 6H2O→ 2Na[Al(OH)4]+ 3H2
Glin roztwarza się też w roztworach kwasów z wydzieleniem wodoru (prawa probówka):
2Al + 6HCl → 2AlCl3 + 3H2
Metal nie roztwarza się natomiast w kwasach utleniających (azotowy(V), stężony siarkowy(VI)), ponieważ ulega pasywacji.